İsyan, enderemiroğlu

 

 

isyan

 

 

insan

kendi yoluna yolcudur

ve kendi ruhuna

 

hayat dediğimiz şey düz bir yoldur ve nihayet kocaman bir oyundur

ve insan etiyle doyan bu oyunun kuralları karanlık kamuda koyulur

yalnızdır herkes kan bağlı bir karabasandır

aşk olsa olsa bir sanrı dostluk da arkadaşlık da zamana karşı bir rüyâ

sonuçta beden sancılarıyla tek başınadır yol uzun oyun zor kurallar katıdır

yalan kahkahalar masal neşe sanal ömür boyu mutluluk külliyen yalandır

 

insan

itaat eden bir hayvandır

ve güç dengesi asıldır

 

isyan

tanrım sildim buğuyu terkettim arzuyu sardım yarama ağuyu

tanıdım ve seyrelttim heyecanı ve bu komik oyunu

her şey sahte dostluk bahane bu amaçsız gürûhu

isyan

tanrım kendisine benzemeyenleri yok sayıp mütemâdiyen aşağılayanları

kurallarıyla üstümüze oturan bilerek isteyerek kıyımları

başkasının yalnızlığı ve mutsuzluğuyla mutlak doyuma ulaşanları

isyan

tanrım güdüleriyle yaşayıp kraldan daha çok kralcı olanları

güce tapıp cüssenin karşısında el pençe divan duranları

uzak tut benden gör beni bil bu inançsız takâtsiz halsiz adamı

 

herkes ağlıyor herkes susuz heyecansız aşksız ve sevdasız dedim

ve hoşgörü denilen şey sadece zaman kazanmadır bunu bildim

sakınsakla beni yaradan bu kendi kendini yiyen nüfustan

bu mutsuz huzursuz ruhsuz kendinden bile nefret eden

bu zaman dolduruyormuş gibi yaşayan

bu kan kardeşliği adına birbirinin kafasını kopartan

bu ölümün de yaşamın da amacını anlamayan

bu koyun sürüsü gibi yaşayan binlerce maske taşıyanlardan

bu yaptığı ve yapacağına inanmayan

bu kan görmeden doyuma ulaşmayan karanlık suratlardan

bu oyunda figüranlığı en başında onaylayanlardan

bu mutsuzluğun da içini boşaltanlardan

bu kendi yarattığı cehennemde yananlardan

adına başladım sana sığındım koru ve kolla beni

 

amin.

 

 enderemiroğlu

 

(öteki-siz sayı 12-13, alkol ve edebiyat, 2002)